سورة البينة
كافران از اهل كتاب و مشركان (مىگفتند:) دست از آيين خود برنمىدارند تا دليل روشنى براى آنها بيايد، (1)
پيامبرى از سوى خدا (بيايد) كه صحيفههاى پاكى را (بر آنها) بخواند، (2)
و در آن نوشتههاى صحيح و پرارزشى باشد! (ولى هنگامى كه آمد ايمان نياوردند، مانند اهل كتاب). (3)
اهل كتاب (نيز در دين خدا) اختلاف نكردند مگر بعد از آنكه دليل روشن براى آنان آمد! (4)
و به آنها دستورى داده نشده بود جز اينكه خدا را بپرستند در حالى كه دين خود را براى او خالص كنند و از شرك به توحيد بازگردند، نماز را برپا دارند و زكات را بپردازند; و اين است آيين مستقيم و پايدار! (5)
كافران از اهل كتاب و مشركان در آتش دوزخند، جاودانه در آن مىمانند; آنها بدترين مخلوقاتند! (6)
(اما) كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، بهترين مخلوقات (خدا)يند! (7)
پاداش آنها نزد پروردگارشان باغهاى بهشت جاويدان است كه نهرها از زير درختانش جارى است; هميشه در آن مىمانند! (هم) خدا از آنها خشنود است و (هم) آنها از خدا خشنودند; و اين (مقام والا) براى كسى است كه از پروردگارش بترسد! (8)
سورة البلد
قسم به اين شهر مقدس ( مكه)، (1)
و قسم به پدر و فرزندش ( ابراهيم خليل و فرزندش اسماعيل ذبيح)، (3)
كه ما انسان را در رنج آفريديم (و زندگى او پر از رنجهاست)! (4)
آيا او گمان مىكند كه هيچ كس نمىتواند بر او دست يابد؟! (5)
مىگويد: «مال زيادى را (در كارهاى خير) نابود كردهام!» (6)
آيا (انسان) گمان مىكند هيچ كس او را نديده (كه عمل خيرى انجام نداده) است؟! (7)
آيا براى او دو چشم قرار نداديم، (8)
و او را به راه خير و شر هدايت كرديم! (10)
ولى او از آن گردنه مهم نگذشت! (11)
و تو نمىدانى آن گردنه چيست! (12)
يا غذا دادن در روز گرسنگى... (14)
سپس از كسانى باشد كه ايمان آورده و يكديگر را به شكيبايى و رحمت توصيه مىكنند! (17)
آنها «اصحاب اليمين»اند (كه نامه اعمالشان را به دست راستشان مىدهند)! (18)
و كسانى كه آيات ما را انكار كردهاند افرادى شومند (كه نامه اعمالشان به دست چپشان داده مىشود). (19)
بر آنها آتشى است فروبسته (كه راه فرارى از آن نيست)! (20)
سورة البروج
سوگند به آسمان كه داراى برجهاى بسيار است، (1)
و سوگند به «شاهد» و «مشهود»! («شاهد»: پيامبر و گواهان اعمال، و «مشهود» : اعمال امت است) (3)
مرگ بر شكنجهگران صاحب گودال (آتش)، (4)
هنگامى كه در كنار آن نشسته بودند، (6)
و آنچه را با مؤمنان انجام مىدادند (با خونسردى و قساوت) تماشا مىكردند! (7)
آنها هيچ ايرادى بر مؤمنان نداشتند جز اينكه به خداوند عزيز و حميد ايمان آورده بودند; (8)
همان كسى كه حكومت آسمانها و زمين از آن اوست و خداوند بر همه چيز گواه است! (9)
كسانى كه مردان و زنان باايمان را شكنجه دادند سپس توبه نكردند، براى آنها عذاب دوزخ و عذاب آتش سوزان است! (10)
و براى كسانى كه ايمان آوردند و اعمال شايسته انجام دادند، باغهايى از بهشت است كه نهرها زير درختانش جارى است; و اين نجات و پيروزى بزرگ است! (11)
گرفتن قهرآميز و مجازات پروردگارت به يقين بسيار شديد است! (12)
اوست كه آفرينش را آغاز مىكند و بازمىگرداند، (13)
و او آمرزنده و دوستدار (مؤمنان) است، (14)
صاحب عرش و داراى مجد و عظمت است، (15)
و آنچه را مىخواهد انجام مىدهد! (16)
آيا داستان لشكرها به تو رسيده است، (17)
ولى كافران پيوسته در تكذيب حقند، (19)
و خداوند به همه آنها احاطه دارد! (20)
(اين آيات، سحر و دروغ نيست،) بلكه قرآن باعظمت است... (21)
كه در لوح محفوظ جاى دارد! (22)
سورة الانفطار
آن زمان كه آسمان ( كرات آسمانى) از هم شكافته شود، (1)
و آن زمان كه ستارگان پراكنده شوند و فرو ريزند، (2)
و آن زمان كه درياها به هم پيوسته شود، (3)
و آن زمان كه قبرها زير و رو گردد (و مردگان خارج شوند)، (4)
(در آن زمان) هر كس مىداند آنچه را از پيش فرستاده و آنچه را براى بعد گذاشته است. (5)
اى انسان! چه چيز تو را در برابر پروردگار كريمت مغرور ساخته است؟! (6)
همان خدايى كه تو را آفريد و سامان داد و منظم ساخت، (7)
و در هر صورتى كه خواست تو را تركيب نمود. (8)
(آرى) آن گونه كه شما مىپنداريد نيست; بلكه شما روز جزا را منكريد! (9)
و بىشك نگاهبانانى بر شما گمارده شده... (10)
والا مقام و نويسنده (اعمال نيك و بد شما)، (11)
كه مىدانند شما چه مىكنيد! (12)
به يقين نيكان در نعمتى فراوانند. (13)
روز جزا وارد آن مىشوند و مىسوزند، (15)
و آنان هرگز از آن غايب و دور نيستند! (16)
تو چه مىدانى روز جزا چيست؟! (17)
باز چه مىدانى روز جزا چيست؟! (18)
روزى است كه هيچ كس قادر بر انجام كارى به سود ديگرى نيست، و همه امور در آن روز از آن خداست! (19)
سورة الانشقاق
در آن هنگام كه آسمان ( كرات آسمانى) شكافته شود، (1)
و تسليم فرمان پروردگارش شود -و سزاوار است چنين باشد- (2)
و در آن هنگام كه زمين گسترده شود، (3)
و آنچه در درون دارد بيرون افكنده و خالى شود، (4)
و تسليم فرمان پروردگارش گردد -و شايسته است كه چنين باشد- (5)
اى انسان! تو با تلاش و رنج بسوى پروردگارت مىروى و او را ملاقات خواهى كرد! (6)
پس كسى كه نامه اعمالش به دست راستش داده شود، (7)
بزودى حساب آسانى براى او مىشود، (8)
و خوشحال به اهل و خانوادهاش بازمىگردد. (9)
و اما كسى كه نامه اعمالش به پشت سرش داده شود، (10)
بزودى فرياد مىزند واى بر من كه هلاك شدم! (11)
و در شعلههاى سوزان آتش مىسوزد. (12)
چرا كه او در ميان خانوادهاش پيوسته (از كفر و گناه خود) مسرور بود! (13)
او گمان مىكرد هرگز بازگشت نمىكند! (14)
آرى، پروردگارش نسبت به او بينا بود (و اعمالش را براى حساب ثبت كرد)! (15)
و سوگند به شب و آنچه را جمعآورى مىكند، (17)
و سوگند به ماه آنگاه كه بدر كامل مىشود، (18)
كه همه شما پيوسته از حالى به حال ديگر منتقل مىشويد (تا به كمال برسيد). (19)
پس چرا آنان ايمان نمىآورند؟! (20)
و هنگامى كه قرآن بر آنها خوانده مىشود سجده نمىكنند؟! (21)
بلكه كافران پيوسته آيات الهى را انكار مىكنند! (22)
و خداوند آنچه را در دل پنهان مىدارند بخوبى مىداند! (23)
پس آنها را به عذابى دردناك بشارت ده! (24)
مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند، كه براى آنان پاداشى است قطعنشدنى! (25)
سورة الاعلى
منزه شمار نام پروردگار بلندمرتبهات را! (1)
همان خداوندى كه آفريد و منظم كرد، (2)
و همان كه اندازهگيرى كرد و هدايت نمود، (3)
و آن كس را كه چراگاه را به وجود آورد، (4)
سپس آن را خشك و تيره قرار داد! (5)
ما بزودى (قرآن را) بر تو مىخوانيم و هرگز فراموش نخواهى كرد، (6)
مگر آنچه را خدا بخواهد، كه او آشكار و نهان را مىداند! (7)
و ما تو را براى انجام هر كار خير آماده مىكنيم! (8)
پس تذكر ده اگر تذكر مفيد باشد! (9)
و بزودى كسى كه از خدا مىترسد متذكر مىشود. (10)
اما بدبختترين افراد از آن دورى مىگزيند، (11)
همان كسى كه در آتش بزرگ وارد مىشود، (12)
سپس در آن آتش نه مىميرد و نه زنده مىشود! (13)
به يقين كسى كه پاكى جست (و خود را تزكيه كرد)، رستگار شد. (14)
و (آن كه) نام پروردگارش را ياد كرد سپس نماز خواند! (15)
ولى شما زندگى دنيا را مقدم مىداريد، (16)
در حالى كه آخرت بهتر و پايدارتر است! (17)